Archief | Bevolking RSS feed for this section
6 oktober 2013

De Big Five voor thuisblijvers

Op safari in Zuid Afrika ga je natuurlijk maar met één doel: de “Big Five” spotten. Onder andere in het Kruger National Park is dat mogelijk, want daar leven de grootste dieren van Zuid Afrika: leeuwen, olifanten, luipaarden, neushoorns en buffels. Om straks de herinneringen aan deze dieren levensgroot aan de muur te kunnen hangen hebben we een aantal tips verzameld.

leeuw

Apparatuur
Een goede voorbereiding is het halve werk. Zorg daarom dat je niet alleen een opgeladen accu hebt, een lege geheugenkaart, de nodige lenzen (denk aan een telelens), maar dat je ook alle mogelijkheden van de camera kent zonder de gebruikshandleiding erbij te pakken. Anticipeert op tijd en zorg dat je niet meer van lens hoeft te wisselen of de instellingen moet aanpassen op het moment dat je voor een kudde dieren staat.

Goed opletten
Een kudde olifanten mis je niet snel tijdens een safari, maar een leeuw of luipaard sluipt door het gras. Die zie je dus snel over het hoofd, want een stukje staart of een paar oren vallen veel minder op. Neem daarom de tijd om te kijken. Wil je dichterbij komen, om een goed shot te maken? Zorg er dan voor dat je heel rustig het dier nadert in de auto en voorkom onverwachte bewegingen en geluiden. Als het dier schrikt neem het de benen zonder dat je een foto hebt kunnen schieten. Hou wel gepaste afstand, zeker bij jonge dieren reageren de ouders vaak agressief.

Geduld
Terug van safari wil je natuurlijk niet met dezelfde foto’s thuiskomen als de buurman. Het kan lonen om geduldig te wachten tot het dier een onverwachtse beweging maakt of tot de kudde in beweging komt. De foto’s worden saai wanneer je de dieren altijd precies in het midden fotografeert. Probeer dus te spelen met compositie of zoom eens in op bijvoorbeeld de poot van een olifant of leeuw. Gegarandeerd dat je met een bijzondere fotocollectie thuiskomt.

jeep_safari_foto

27 augustus 2013

Afwisseling voor de avontuurlijke wandelaar in Zuid-Afrika

Zuid-Afrika is dé bestemming voor de avontuurlijke wandelaar die houdt van ongerepte natuur, afwisseling en die graag van andere culturen proeft. Er zijn diverse schitterende ‘trails’ die je voeren door een verrassende land dat je niet snel zult vergeten.  De Tuinroute is de beroemde trail langs de ruige kustlijn, door een groen Afrika. Je vindt er weelderig begroeide heuvels en oerbossen. Uitrusten was nog nooit zo fijn met een glas witte Zuid-Afrikaanse wijn en de walvissen waar je in de verte naar kunt staren. Ga je voor een flinke uitdaging? Beklim dan de bergtoppen van Drakensberg en leg als beloning een bezoek af aan het Kruger National Park om de “Big Five” te spotten. Leeuwen, olifanten, neushoorns, luipaarden en buffels: je komt ze allemaal tegen.

tuinroute-garden-route

Tuinroute (Garden Route)

Pas je uitrusting aan op het afwisselde landschap

Zuid-Afrika biedt hooggebergte, zand- en rotsstranden, een woestijn en uitgestrekte nationale parken. Het klimaat is overwegend zacht, maar het kan hoog in de bergen erg koud zijn en midden in de woestijn behoorlijk heet. Houd daar rekening mee als je de verschillende plekken in één vakantie wilt ontdekken. Je zult je wandeluitrusting daaraan moeten aanpassen, net als je kleding.

  • Wandelschoenen van ventilerend materiaal en een voorgevormde zool kunnen goede ondersteuning bieden zodat je tijdens hitte kunt profiteren van optimale ventilatie. Merken zoals Salomon bieden dit soort mogelijkheden aan in hun ruime assortiment aan Travel producten. Dit type schoenen kun je dan perfect dragen in Drakensberg. De ondergrond is niet gelijkmatig, dus optimale ondersteuning is geen overbodige luxe.
  • Wat betreft kleding is thermo-ondergoed ook een goede tip. Tijdens hitte zorgt het voor verkoeling en bij kou houdt het je warm. De lichaamstemperatuur blijft dan in optimale conditie.

doorzichtig test bever

28 juni 2013

Thuislanden in Zuid-Afrika

Tijdens de periode van de apartheid werd in 1959 door premier Verwoerd een nieuwe wet ingevoerd: de Wet ter Bevordering van Zelfbestuur voor Bantoes. Hieraan gekoppeld was de politiek van de zogenoemde “Thuislanden”. Dit waren 10 gebieden die aan de zwarte bevolking (Bantoes)werden toegewezen met een beperkte vorm van zelfbestuur en sommigen kregen later onafhankelijkheid. Elk gebied werd toegewezen aan een andere etnische groep om zo de groepen gescheiden te houden. De Thuislanden boden echter weinig toekomst voor de bewoners. Het waren stukken dor land, vaak niet eens aaneengesloten, met weinig industrie en werkgelegenheid zodat het niet lukte om economisch zelfstandig te worden.

In 1970 kwam de Thuislandenpolitiek in de eindfase door de aanname van de Wet op Burgerskap van Bantoetuislande. Door deze wet werden alle zwarte Zuid-Afrikanen ineens burger van een thuisland. Dat betekende dat de zwarte bevolking uit de overige delen van Zuid-Afrika moest verhuizen naar de thuislanden tenzij ze konden bewijzen dat ze werk hadden. Wie geen werk had moest vertrekken naar het toegewezen thuisland. Dit leidde tot deportatie van ruim 3,5 miljoen mensen naar de thuislanden en de verscheuring van duizenden gezinnen waarvan de kostwinner achterbleef.

In 1992 hield president de Klerk een referendum over kiesrecht voor banke en zwarte Zuid-Afrikanen. Het resultaat was dat er multiraciale verkiezingen werden uitgeschreven. Ook dit ging gepaard met veel onrust. Diverse leiders van de thuislanden verzetten zich tegen verkiezingen omdat ze bang waren voor de gevolgen die de verkiezingen zouden kunnen hebben. Overheidsambtenaren vreesden voor hun baan en presidenten traden (gedwongen) af. Het duurde tot 1994 voordat de thuislanden weer herenigd werden met Zuid-Afrika.

18 juni 2013

Het Afrikaans

Wie als toerist Kaapstad bezoekt, kan meteen kennis maken met de Afrikaanse taal. De taal lijkt op Nederlands en is terug te vinden in straatnamen, officiële gebouwen, waarschuwingsborden etc. Voor veel mensen staat de Afrikaanse taal voor de taal van de blanke overheersers ten tijde van de apartheid. Deze taal kent echter een rijke geschiedenis en wordt gesproken door zowel blank als zwart.

945cc357e4ddfa8d6d1f6bde2ea1cdab.imgIn de 1652 stichtte de VOC de Kaapkolonie om te dienen als verversingsstation voor reizen naar de Oost. Daartoe dreven ze handel met de lokale Khoi Khoi en exploiteerden ze een groentetuin ( Company Gardens). Dit was echter lang niet genoeg om in de behoeften te kunnen voorzien. Om de Kaap structureel te kunnen voorzien van voldoende voedsel kwamen in 1658 de eerste Nederlandse boeren die zich in het binnenland vestigden en hun producten in Kaapstad verkochten. Zij spraken hun eigen taal met de bijbehorende dialecten, met name Zuid-Hollandse en Zeeuwse dialecten. Later vestigden zich ook Belgen, Maleisische en Portugese slaven met hun eigen talen en dialecten. Hieruit ontstond een nieuwe taal, een soort Hollands wat een mengeling was van alle verschillende talen. Het werd niet alleen gesproken door de kolonisten en hun nakomelingen, maar ook door de Khoi Khoi.

De taal heeft een specifieke klank en grammatica en is voor Nederlands sprekenden soms moeilijker te verstaan dan te lezen. De taal zit vol unieke woorden, zoals: hysbak (lift), grondboontjieboter (pindakaas), blokkiesraaisel (kruiswoordpuzzel), moltrein (metro) en peuselhappie (snack).

In 1925 werd het Afrikaans een officiële taal in Zuid-Afrika. Vandaag de dag is het Afrikaans de moedertaal van ruim 6 miljoenen blanke en zwarte Afrikanen in Zuid-Afrika en Namibië. Daarnaast zijn er ruim 9 miljoen Zuid-Afrikanen die het Afrikaans als 2e of 3e taal spreken.