Archief | Reisverslag Job & Frouwke RSS feed for this section
5 november 2013

Highway to Hell

Om wat meer van de omgeving te zien hebben we voor de maand oktober een auto gehuurd. Vrijdag 4 oktober krijgen we een lift van Melanie van GVI naar George waar ons autootje op ons wacht. Melanie kwam langs om te checken of alles goed gaat met ons hier en of ze tevreden met ons zijn. Gelukkig is onze supervisor helemaal happy met ons, dus de twee dagen met Melanie zijn vooral heel gezellig.

Onze auto is van een onbestemd merk, en rijdt alleen op leaded benzine… Gelukkig hebben ze hier bij Shell benzine met loodvervanger, want we voelen toch even een steek van een soort milieu- schuldgevoel opkruipen. Een heleboel auto’s hier rijden nog op benzine met lood, dwars door de nationale parken, langs de leeuwen en de olifanten… En nu zijn wij daar zelf 1 van, tsja..

Knysna

Vrijdagavond zijn we uitgenodigd bij een braai in Knysna. We komen aan bij een prachtig huisje, dat er uitziet alsof Pippi Langkous er had kunnen wonen: overal zijn er hoekjes aangebouwd aan het oorspronkelijke huisje, er hangen schelpjes en lampjes aan de lage balken binnen, en het feit dat Amy die er woont een alleenstaande moeder is met twee jonge kindertjes geeft je het gevoel alsof je een verhaal binnen bent gestapt.

Het is leuk om een avond te kletsen, over Sanparks, Zuid-Afrika en religie. De klik met de cultuur van de blanke Zuid-Afrikanen ( Amy, Mel en Jarod zijn ‘blank’) is toch makkelijker of zo, alhoewel we normaal gesproken ook met heel veel plezier ons juist in de gekleurde cultuur storten.

Karoo

klein-karoo

De Klein Karoo

De volgende dag rijden we in de regen en mist naar de bergpas bij George, richting de klein Karoo. De overgang is geweldig: aan de ene kant van de bergen is alle groen, regent het en zijn de bergtoppen verscholen in de mist; aan de andere kant van de bergen is de lucht stralend blauw, en zien we een compleet ander landschap verschijnen. De klein Karoo doet me denken aan de binnenlanden van Spanje; Sierra Nevada. Lage struikjes, kruiden, aloe’s… In de zomer is het hier vast erg heet en dor, maar nu in de lente staan bijna alle planten in bloei: zo mooi! Een bloeiend rotslandschap, met rode rotsen en rode velden die een prachtig contrast geven met het groen, en dan midden in dat landschap: struisvogels. Het gebied waar we doorheen rijden rondom Oudtshoord zit helemaal vol met struisvogelfarms, en die malle beesten lopen en rennen overal vrolijk rond, en vergroten de charme van het landschap nog meer. Aan de rand rand de klein Karoo bij de overgang naar de echte Karoo zit weer een groot berggebied. We rijden daar over een onverharde weg de Zwartberg Pas over, waarbij we een prachtig uitzicht hebben over de klein Karoo achter ons, en de bergen die de klein Karoo scheiden van het natte kustland van de Gardenroute daarachter.

De Hel

De weg zelf en de bergpassen zijn prachtig, maar we zijn daar vooral omdat we hebben gelezen over een klein weggetje, onverhard en maar net begaanbaar met een normale auto, dat via een lange kloof in een rit van 2 uur leidt naar… De Hel. Daar moeten we heen, natuurlijk. De weg door de kloof is al heel mooi: geologisch is het een prachtig landschap. Ik heb nog niet veel plekken gezien met zoveel laagjes en plooien (en dat zegt wat, als Jan Smit je vader is!). De noordwand van de kloof bestaat uit gigantische lagen steen, die als een soort schotsen kruiend ijs op elkaar geperst zijn. Uit het landschap spreekt een soort van oerkracht, en beweging. Als ik nog niet in plaattektoniek had geloofd, dan was ik hier zeker overtuigd.

Ondertussen stuurt job ons met veel plezier om grote kuilen in de weg, stenen op de weg, door riviertjes die over de weg heenlopen. maar het mooiste moet nog komen: de afdaling naar de Hel zelf, een slingerend weggetje, 1 auto smal, zonder enige vorm van vangrail  langs afgronden van 100-en meters. Kriebels in je maag. Maar we genieten en onze auto houdt het.

bokkiesDe Hel is een verscholen groene vallei midden in het ruige berglandschap. Hier woonde een gemeenschap van een stuk of 100 ‘trekboers’ die hier hun paradijsje gevonden had. Waarom het de Hel heet weten we niet, maar het is er prachtig! De oude huisjes van de bewoners, het schooltje en de dominees woning zijn nu Unesco erfgoed en je kan er de nacht doorbrengen. Dat is voor ons toch iets te duur, maar er is ook een soort camping in de vallei, waar ze ook allemaal oude caravans hebben staan. Dus brengen we een nacht door in een caravan in de Hel. De volgende dag gaan we via dezelfde route terug, en van deze kant is de vallei nog mooier. Een lekke band mag de pret niet drukken, en we rijden de rest van de pas over richting de Karoo. Het tweede deel van de pas is nog mooier dan het eerste en de rest van de  rijden we door de uitgestrekte landschappen met landschildpadden en ‘bokkies’ langs de weg, tussen de rode rotsen van de Karoo richting het oosten. Daar is weer een pas, die ons eerst naar de klein Karoo en dan via nog een pas terugleidt naar het kustplateau en ‘t oude vertrouwde, (soms) natte, koude, maar ook prachtige en groene Stormsrivier. Een geweldige roadtrip dus van twee dagen, vlakbij waar we wonen maar in een compleet ander landschap.

De Hel – Gamkaskloof

28 oktober 2013

Werken en surfen in Zuid-Afrika

san parksHet is nu 2 maanden geleden dat we hier aankwamen, en begonnen met ons ‘werk’ hier voor SanParks. Tijd om de balans op te maken, en proberen uit te leggen wat we hier nou gedaan hebben.

P&C

Onze begeleidster hier is Elzette, zijn is de strategic level manager van het people and conservation (P&C) department hier in het garden route national park. De drie parken die onderdeel uitmaken van Garden route national park (tsitsikamma, knysna en wilderness) hebben ook elk hun eigen P&C officers, die meer op lokaal niveau werken. P&C is trouwens alles wat te maken heeft met het voorlichten van mensen in en over het park. Dat houdt van alles in: (school)groepen die op bezoek komen, gidsen die dingen over het park vertellen, informatiecentra en musea over de dingen in het park, voorlichtingsfolders en kaartjes van wandelroutes, info borden, kraampjes, en speciale thema weken waarbij bezoekers ‘iets extra’s’ meemaken als ze in het park komen; het hoort er allemaal bij.

Werkgelegenheid

We hebben niet een hele duidelijke taakomschrijving, en volgens ons contract mogen we maximaal 40 uur per week voor SanParks bezig zijn. Een minimum aantal uren is er niet, maar de werkdagen hier zijn officieel van 8 tot 16 uur, met een half uur lunch. In praktijk hebben we een hoop vrijheid, zowel in werktijden als in dingen die we doen. Als er een leuk project langskomt, of een activiteit waar we wel aan mee willen doen, kunnen we eigenlijk altijd aanhaken. Meestal proberen we onze projecten gescheiden te houden, maar als Job voor een project naar een ander park moet, is het ook prima als ik dan een paar dagen mee ga, om te ‘helpen’. Als er iets is waar ze hier in Zuid Afrika heel goed in zijn dan is het werk delen. Iets wat we in Nederland met 2 mensen zouden doen, doen ze hier met 10, want dat is werkgelegenheid creëren. Arbeid kost hier natuurlijk ook maar een fractie van wat het in Nederland kost, maar toch is het voor ons wel maf om te zien hoe bij wegwerkzaamheden (waarbij slechts 1 rijbaan beschikbaar is voor twee richtingsverkeer, en de rijstrook dus steeds maar in 1 richting open is, een ‘stop and go’ noemen ze dat hier) waar in Nederland 2 stoplichten voor gebruikt zouden worden en nog een bordje met ‘wegwerkzaamheden’ hier minstens 8 mensen worden ingezet, waaronder een aantal die niets anders doen dan met een rode vlag zwaaien, zodat je weet dat er mensen aan het werk zijn. Helaas betalen veel van zulke gecreëerde banen zo weinig, dat mensen er eigenlijk amper van kunnen leven.. Lastig dilemma dus: creëer je een paar goedbetaalde banen, of een hele hoop banen die eigenlijk te weinig geld op leveren? Hier doen ze duidelijk het laatste. Het idee van werkgelegenheid creëren lijkt hier soms echt een heilige graal, het gaat zelfs zover dat mensen niet twijfelen om al hun afval uit de auto te gooien, want “dat creëert werkgelegenheid voor de mensen die de bermen schoonmaken. ” Voor de mensen hier is dit super logisch allemaal, en al voelt het bij mij alsof het niet klopt, het cultuurverschil is op deze punten erg groot, en ik mis de economische kennis om met argumenten te komen die mensen hier zouden overtuigen…

Cultuurverschil

Sowieso is het af en toe wel erg grappig om de cultuurverschillen te merken met Nederland wat betreft werk en werkhouding. Nou zijn wij ook wel een erg hardwerkend volkje geloof ik, maar dat is voor ons natuurlijk ‘normaal’, hier is het heel normaal dat de dag voor een feestdag (woman’s day, cultural heritage day) het kantoor om 11:00 dicht gaat. Heel fijn, want dan heb je dus bijna 2 vrije dagen voor de prijs van een :-) . Ook op ‘payday’ elke maand zijn ze hier vrij. Om boodschappen te doen. Verder komt natuurlijk iedereen hier te laat, een half uur moet je eigenlijk altijd wel incalculeren. Voor Job natuurlijk eigenlijk status quo, voor mij nog even wennen :-)
Het werktempo ligt hier gewoon een stuk lager, ze kunnen zich vaak niet voorstellen hoe een baan in Nederland eruit ziet. Het beeld is toch een beetje dat je in Nederland alles heel makkelijk gratis krijgt (als je niet genoeg geld verdient of geen baan hebt krijg je gratis een huis en kan je gratis naar het ziekenhuis etc etc). Het systeem van zorgverzekeringen, zorgtoeslag, huursubsidie en uitkeringen uitleggen is onbegonnen werk. Als je uitlegt dat in Nederland bijna iedereen heel hard moet werken voor zijn geld (“want de lonen zijn dan wel veel hoger dan hier, maar het leven is zoveel duurder is dat in praktijk je toch niet veel meer kunt kopen”) om dan de mensen die het niet redden te ondersteunen via een sociaal stelsel, dan begrijpen ze daar niet veel van. Het sprookje van de gouden bergen in Europa ‘waar je niets voor hoeft te doen, want als je niet werkt krijg je het gratis’ is heel hardnekkig en af en toe ongelofelijk frustrerend…

Nou schijn het wel zo te zijn dat SANParks een redelijk extreem geval is hierin, omdat het toch een semi-overheids instelling is. In de private sector schijnt het er toch anders aan toe te gaan, daar wordt kennelijk toch harder gewerkt.

Projecten

Ik ben met een aantal verschillende dingen bezig geweest maar bijna allemaal (behalve bijvoorbeeld het Kids in Parks kamp waar ik eerder over geschreven heb)hebben ze veel te maken met gidsen. Hier in de buurt van ons kantoortje moet een nieuwe ‘guided trail’ ontwikkeld worden, waar groepen kinderen en groepen volwassenen dan rondgeleid kunnen worden. Daarvoor heb ik een soort achtergrond informatie document gemaakt, met info over van alles en nog wat: historie van het dorpje Storms River, historie van de oude weg door de bossen hier, info over bossen, ecosystemen, symbiose, dieren in het bos etc etc. Verder is het de bedoeling om een programma op te zetten in de drie parken hier, waarbij nieuwe gidsen worden opgeleid. Daarvoor wordt eerst uit een groep geïnteresseerden een selectie gemaakt, door ze een opdracht te geven (ze moeten op een door ons uitgezette route zelf een stukje uitleg geven, alsof ze een gids zijn). De geselecteerden krijgen dan eerst bij SanParks een interne opleiding, en degenen die echt veelbelovend zijn kunnen dan een opleiding doen waarbij ze officieel extern geaccrediteerd worden als gids.De eerste ronde van selectie is net geweest in Tsitsikamma, en daar ben ik veel mee bezig geweest: ik had de opdracht gemaakt, heb hem uitgelegd aan de mensen die gids willen worden, heb de route uitgezet, ben met ze mee geweest op de trail en heb geholpen met de selectie van de groep die verder gaat met de training.

Coloured & Black

Je ziet bij het doen van zo’n project echt hele leuke dingen: mensen die echt hart hebben voor de natuur, en bereid zijn keihard te werken voor een kans als deze omdat ze niets liever willen dan gids worden. Aan de andere kant waren er ook drie jongemannen die compleet onvoorbereid op kwamen dagen, hun opdracht verknalden om dan als ze te horen krijgen dat ze (natuurlijk) niet door zijn naar de volgende ronde, gaan klagen dat het vast is omdat ze ‘Blacks’ zijn. Zucht. Die kwam voor mij echt als donderslag bij heldere hemel. Ik was echt met stomheid geslagen en daarna gewoon heel erg boos. Misschien naïef, maar voor mij waren alle kandidaten op 1 na zwart! maar dat waren ze dus niet: de rest was ‘coloured’. Dat is hier echt een big deal en een groot verschil, terwijl ik het verschil vaak echt niet zie! het is ook meer een cultuur aanduiding dan huidskleur aanduiding soms: als je Afrikaans spreekt of engels dan ben je coloured, hoe donker je ook bent, als je Zulu of Xhosa spreekt ben je meestal black, tenzij je een coloured bent die Zulu of Xhosa spreekt natuurlijk. Oh en de groep met KhoiSan voorouders vallen dan weer in de coloured categorie geloof ik.. Coloureds willen niet black genoemd worden en Blacks willen niet coloured genoemd worden en soms wil ik gewoon mensen door elkaar schudden omdat het zo frustrerend is! Het is aan de ene kant mooi als je trots bent op je cultuur en op je historie, maar om dat dan te gebruiken om in een slachtofferrol te gaan zitten als dat compleet niet terecht is, grrr.

Hierna is Wilderness aan de beurt: morgen gaan we daar een route uitzetten die de de gidsen in spe dan moeten lopen lopen en waar ze wat moeten vertellen. Over 2 weken is het marine week, en dan staat dus alles in het park in het teken van zee, de gidsen die de eerste ronde gehaald hebben gaan dan helpen met een speurtocht langs de kust voor kinderen, een speurtocht die ik ga maken, dus dat is een leuk project.

Job en ik hebben eerder voor SanParks week (een week waarin toegang tot de SanParks gratis is, en waarin er allerlei extra activiteiten georganiseerd worden in de parken) een soort speurtocht race uitgezet voor kinderen in Wilderness en dat was een groot succes en heel leuk om te doen.

Job heeft in die week en de week daarvoor de taak overgenomen van de p&c manager in Knysna, zodat zij voor het eerst in jaren een langere welverdiende vakantie kon nemen. Hij heeft in die functie een bomen-plant dag georganiseerd in een opvangcentrum voor schoolverlaters in de township van knysna, meerdere rondleidingen georganiseerd en gegeven aan oudjes uit de bejaardetehuizen van knysna in Diepwalle en een nightwalk in de Garden of Eden. Makkelijker gezegd dan gedaan in een land waar alles zo chaotisch is, maar met veel creativiteit en flexibiliteit is het super goed gegaan!

Surfen

surfenOok vrije tijd mag niet ontbreken natuurlijk. Hoog op Jobs lijstje voor vrije tijds besteding stond surfen. Daarom vertrokken we voor een lang weekend naar Jeffreys bay, het surf Walhalla hier. We hebben beiden een surfles van 2 uur gevolgd, die voor mij ( zoals eigenlijk wel verwacht) redelijk duidelijk maakte dat surfen niet de sport voor mij is. Ik vond het heerlijk om een beetje in zee rond te spartelen, en om op mn buik op de surfplank door de golven te glijden, maar daar hield het ook op. De volgende stap van surfen is natuurlijk dat je ook daadwerkelijk overeind komt (=jezelf opdrukken op een onstabiele ondergrond en dan vanuit een knielende positie gladjes overeind komen tot je staat, binnen een seconde of 2) en dat lukte me voor geen meter. Opdrukken kan ik echt echt niet, en ondanks al mijn pogingen en nog 2 dagen spierpijn erna om te bewijzen dat ik echt pogingen gedaan heb wilden mijn spieren niet meewerken en kwam ik gewoonweg niet overeind. Daarbij voelde ik ook echt niet de behoefte om overeind te komen, om keihard door de golven te racen, balancerend op je board… Neuh ik blijf wel lekker liggen en ga wel bodyboarden of zo ;-) het was wel heerlijk om een paar dagen aan het strand te zijn, lekker uit te waaien en een beetje in de zon te liggen. Ik weet zeker dat ik me prima zelf vermaak als Job op surf uitstapjes gaat :-)

Job gaat het surfen wel doorzetten, heeft zelfs al heel goedkoop een wetsuit op de kop getikt. Na de surf les heeft hij met wisselend succes nog 2 dagen zelf geoefend, met veel vallen en soms een beetje opstaan. Surfen valt nog niet mee, maar de aanhouder wint, toch?

8 oktober 2013

Buurtbewoners in Zuid-Afrika

We zijn hier nu ruim anderhalve maand in Tsitsikamma, en zoals dat gaat beginnen we steeds meer een ‘dagelijks leven’ te krijgen hier. Storms river is ‘thuis’ , al zijn we nog steeds veel (zo veel mogelijk!) andere plekken aan het ontdekken in het Garden Route National Park. Om je voor te kunnen stellen hoe het dagelijks leven hier dan is, is het absoluut noodzakelijk om de buurt bewoners te leren kennen.

De dieren!

Het wildlife hier bevat dan misschien geen leeuwen (wel luipaarden schijnbaar, maar die zijn superschuw en zeldzaam, en er loopt nog tenminste 1 olifant wild rond in de bossen rond Knysna)  maar wel een hoop andere leuke en minder leuke beesten.

BAVIANEN

Bovenaan de lijst staan natuurlijk de bavianen. Het is niet altijd duidelijk of ze bovenaan de leuke dieren lijst staan of aan de minderleuke dieren lijst, om en om een beetje. Niet leuk zijn ze als ze je vuilnisbakken compleet overhoop halen, of als ze aan komen hollen als je op een mooie zonnige dag de deur open zet. De groep bavianen in storms river is helaas door de toeristen zodanig ‘verpest’ (=gevoerd) dat ze nu donders goed weten dat er iets te halen valt bij mensen. In Kaapstad schijnen ze nog veel erger te zijn: daar rukken ze plastic boodschappen tasjes uit je handen…
We hebben ook hier in de buurt verhalen gehoord van bendes bavianen die kippenhokken binnenvallen en de kippen aan stukken scheuren, en zelfs die honden aanvallen en verwonden of doodbijten. In storms river zijn ze lang nietzo erg gelukkig maar ook hier: Als ze de kans krijgen roven ze je hele huis leeg, en als ze je tijdens de lunch zien staan met een lekker appeltje in je hand, dan kan je er op rekenen dat er een dikke vette mannetjes baviaan op je af komt stormen. Die beesten zijn groot! En dan die kaken…
Maar als je erg zelfverzekerd doet dan zetten ze die stormloop niet door, en vooral een lage harde stem op zetten werkt wonderen. Ze zijn namelijk een stelletje chauvinisten die beesten: bang voor mannen maar als je een vrouw bent dan stellen ze zich juist agressief op.. Vandaar die lage stem. Het heeft Frouwke al een paar keer goed geholpen om langs een groep bavianen naar huis te lopen.
Wij hebben trouwens betrekkelijk weinig last gehad van bavianen bijons huis. Job doet regelmatig een wedstrijdje “wie is de stoerste grote aap” met ze. Ik weet niet wie er wint: het alfamannetje kijkt aan de ene kant toch altijd een beetje wantrouwig naar ons huis, en loopt dan door om bij de buren de cornflakes oid te jatten, maar daarentegen heeft hij ook besloten ons dak als liefdesnestje te gebruiken om daar fijn kindertjes te maken met een van zijn vrouwtjes. Maf geluid dat ze dan maken! Helaas is de dakgoot niet bestand gebleken tegen bavianen die eraan hangen, dus we hebben weer een puntje voor onze (Jobs) klus-lijst.
Maar bavianen zijn ook superkoddig om naar te kijken: vooral de kleintjes zijn heel schattig: stoer bovenop hun moeders rug, of hangend onder moeders buik. Ook mister alfa man is leuk om (van een afstandje/achter glas) te bekijken terwijl hij rondparadeert. Veel mensen hier hebben een haat-liefde verhouding met de bavianen, maar ze horen er zeker bij. Ook de kleinere aapjes in de buurt (blue ball monkeys) zijn boefjes, maar wel een stuk schuwer, en vooral een stuk schattiger dan de grote bavianen.

SCHORPIOEN

1263814_10200340734193418_77021707_o

In de categorie ‘gatver, ieuw, niet leuk’ zit in ieder geval de grote zwarte schorpioen die onder de was vandaan kroop vanochtend. Echt wel een maatje groter dan die in Italie, maar aan de grote scharen en kleine angel te zien was hij niet echt giftig. Degenen met hele kleine schaartjes en een dikke vette angel, daar moet je echt voor oppassen… Dat was trouwens wel de eerste in zijn categorie ‘enge nare giftige beesten’ die we tot nu toe hebben gezien… Kakkerlakken zitten hier ook, maar gelukkig vooral buiten en maar weinig in ons huis. Hoop dat het in de zomer straks ook zo rustig blijft! De malaria mug zit hier gelukkig niet, dus dat scheelt al wel. Andere insekten
Iichten in de lucht, prachtig!hier zijn juist leuk vind ik: grote sprinkhanen, prachtig groen-roze die overal aan het chillen zijn op zonnige plaatsen, en op windstille dagen hebben we ‘s avonds hopen vuurvliegjes in de achtertuin, net vonkjes die even op

DE DASSIES

Onze favoriete dieren hier zijn de dassies. Eigenlijk is een dassie een Rock Hyrax, maar ze vinden het prima als je gewoon Dassie zegt. Dassies zijn supergaaf. Dassies zijn ook uniek: er bestaan geen andere dieren van het genus Hyrax (meer) op de wereld. Ze hebben een soort roestige thermostaat, zoals de eerste zoogdieren dat misschien hadden: ze zijn namelijk niet helemaal warmbloedig, maar moeten overdag zonnenbaden (zoals bijvoorbeeld hagedissen dat doen) om goed op temperatuur te komen. rond de stormsriver mouth zie je daarom op een zonnige dag overal dassies liggen die zonnenbaden. Ze liggen te chillen zoals een kat dat ook kan, en kijken je dan heel eigenwijs aan, zo leuk! Zie zien er overigens uit als een soort grote kortharige cavia’s, en je zou verwachten dat ze kwa afstamming wel verre familie daarvan zijn, of van het konijn of zo. Maar nee: de meeste naaste levende verwant van de Dassie is… De olifant. Ze lijken het te weten ook: alsof niets ze kan deren liggen ze een beetje te zonnen, oogjes half dicht…

HADIDA IBISSEN

Verder hebben we hier natuurlijk prachtige vogels, van miniscule fegekleurde ijsvogeltjes, tot grote luidruchtige Hadida ibissen. Wevervogels zijn geweldig om te zien terwijl  ze nesten bouwen. En een kabaal dat ze maken! Overal om je heen vliegen hier maffe kleurige vogeltjes, over 30 jaar kunnen Job en ik hier vast ons hart ophalen als vogelaars. ;-)
Koning van de vogels hier is natuurlijk de Knysna Loerie. Behalve dat hij geen Knysna Loerie meer heet maar nu Knysna Turaco. Gekke Zuidafrikanen zijn overal maar bezig om namen te veranderen plaatsen, rivieren, vogels enzovoort, alles moest een nieuwe naam met de nieuwe start die dit land gemaakt heeft.  Neemt niet weg dat ze prachtig zijn, die Loeries: turkoise blauw van achter, groen van voren, met witte tekening op hun kuif en rond de oogjes, en met een extra verassing als ze wegvliegen: de binnenkant van hun vleugels als ze die uitspreiden  is knalrood.

SEA LIFE

Last but not least: de zeedieren. Het tsitsikamma marine park is niet voor niets het grootste in Zuid Afrika. De zee isnu nog te onstuimig om in te zwemmen, of te snorkelen, maar ik ben heel benieuwd! Bij de stromsriver mouth schijn je op heldere dagen de kleine witte haaien te kunnen zien zwemmen, dus spannend is het zeeleven hier zeker. Maar wees niet bang, ik blijf wel gezellig vlakbij de kust snorkelen :-)
We hebben nu al een cape clawless otter gezien ( heel bijzonder overdag, want het zijn nachtdieren en ook ‘s nachts al vaak heel moeilijk te zien, dus we hebben echt geluk gehad!) en een aantal walvissen voor de kust. Meestal zie je dan trouwens alleen een straal water omhoog spuiten, soms met een grijs ruggetje erbij of een vin. Een keer hadden we geluk: een walvis met jong vlak voor je kust. Een boottochtje met de walvissen staat zoals je wel snapt nog hoog op het wensen-lijstje.

HOMO SAPIENS

De menselijke buurtbewoners kennen we ook al redelijk goed. De jonge meiden verderop lopen stage, met wisselend succes, 1 van de meiden is hier om met  GIS te leren werken op de computer, alleen.. hebben ze dat programma hier niet. nu vult ze haar dagen dus met koffie zetten en bij de poort staan etc, maar dat iseignelijk echt verspilling van haar tijd, terwijl het volgens mij echt een slimme meid is. De baas van de brandweer mannen (Tom) kenden we ook al best goed. Tom komt regelmatig even langs om een praatje met Job te maken (en om even het huis uit te zijn volgens mij).
Tom is echt heel sympathiek, een harde werker die zich niet mee laat slepen door macho gedrag of zo. Hij is verantwoordelijk voor de training van de brandweermannen in het dorp, moet ervoor zorgen dat ze fit zijn, en niet dronken op hun werk aankomen en zo. Zijn vrouw is ook heel aardig, echt een leuk stelletje. Ze hebben ook een kindje, maar die woont niet bij hen, ze wordt door opa en oma opgevoed. Voor ons nog steeds een vreemde constructie, maar hij komt heel veel voor hier. Kinderen worden sowieso veel meer door de gemeenschap en de extended family opgevoed, en helemaal niet vanzelfsprekend door de ouders..

ONS BUURTJE

De buren direct naast ons spreken alleen afrikaans dus daarbij duurde het wat langer om ze te leren kennen. Als eerste kwam oma bij ons op bezoek. Oma is eigenlijk overovergroot oma, volgens haar kinderen 103.  Ze is ongeveer 120 cm hoog, en zit vaak in de tuin op haar hurken bij een miniscuul vuurtje van kleine takjes allerlei heerlijk eten te maken. Ze lijkt zo uit een national geographic documentaire weggelopen! Ze rookt vol overgave haar pijp,  en spreekt alleen onverstaanbaar afrikaans, wat haar niet belet om hele verhalen tegen ons te houden.  En ze denkt dat Job mijn vader is. De eerste keer dat ze langskwam vroeg ze om brandhout. Later kwam ze terug om lucigers te vragen. Ze wilde namelijk een vuurtje maken om broodjes te bakken. Helaas voor haar werd daar een stokje voor gestoken door haan kleindochter: de wind waaide veel te hard om veilig een vuurtje te maken. Van de kleinzoon hoorden we dat oma vaak wa tin de war is: dan maakt ze kampvuurtjes in de oven, met hout, om op te koken. Of ze zet de plastic waterkoker op het rooster boven het vuur om water te koken. We zijn nu dus maar wat voorzichtiger in het haar voorzien van brandhout…
Na oma was het ijs ook gebroken voor onze directe buren. De buurkindertjes komen nu regelmatig gezellig langs, vooral als er een vuurtje is, en gaan dan lekker opwarmen bij ons vuur. Ook de ipads hebben natuurlijk een geweldige aantrekkingskracht: gisteren hadden we opeen een stuk of 6 kindertjes in huis, samen gebogen over onze 2 ipads.
Van de buurvrouw hebben we heerlijk roosterbrood gehad: vers gebakken brood, gebakken boven een houtvuurtje, heerlijk!! We hebben nu zelf ookde ingredienten gehaald, en de buurvrouw heeft gisteren al laten zien hier je van het deeg de broodjes rolt, en hoe je die dan langzaam aan alle kanten gaar roostert boven een laagje kolen. Alleen het deeg maken wordt nog een experiment, maar dat komt vast goed!
De eerste poging tot vis roken in Job’s zelfgemaakte rooktonnetje was in ieder geval een groot succes. We hebben het rondgedeeld bij de buren en het visje verdween binnen no-time als sneeuw voor de zon. Daarna bleef iedereen gezellig hangen rond het vuur om een beetje broodjes te bakken, thee te drinken en te kletsen, heel gezellig!
Enige lastige puntje dat opkwam was religie, het valt hier bijna niet uit te leggen dat je niet naar de kerk gaat, en dat je niet gelovig bent al helemaal niet. Helaas kan de discussie dan een beetje een ‘zendeling’ achtige bijsmaak hebben, wat vast bedoeld is om onze zieltjes te redden, denk ik, maar wat toch ook een beetje zonde is. Politiek is een makkelijker onderwerp, we vonden het leuk om te horen dat onze buurman echt hoopte op een vrouw als nieuwe president bij de volgende verkiezing. Emancipie van vrouwen staat hier heel hoog op de agenda, niet alleen op papier maar ook in praktijk vinden zowel mannen als vrouwen dat ook echt heel belangrijk. Wat dat betreft kunnen we daar in Nederland misschien nog wel een voorbeeld aan nemen!
Als iemand zich afvraagt waarom de kwaliteit van de foto’s opeens zoveel lager is: Jobs camera is kapot :-( . Hij is helaas een paar keer gevallen, en omdat z’n hoesje nog in Kruger ligt war dat waarschijnlijk funest.. repareren wordt heel duur, dus dat wordt m misschien niet meer…. Shit!
2 september 2013

Storms river deel 2: Kids in Parks in Knysna

Vrijdag 9 augustus is het womans day. Dat betekent hier een nationale feestdag en dus vrij!

Het valt me hier op dat ze heel erg veel bezig zijn met emancipatie van vrouwen. Dat past natuurlijk ook heel goed in het hele ‘emancipatie van 80% van de bevolking’ traject van na de apartheid. Dat emancipatie traject, of positieve discriminatie zoals wij dat zouden noemen heeft natuurlijk voor en nadelen. Aan de ene kant worden er kansen gecreëerd en gegeven aan een deel van de bevolking (zwart, gekleurd, vrouw) dat die kansen heel lang niet gehad heeft. De voorbeeldfunctie die zij hebben voor de nieuwe generatie donkere jongeren is enorm: deze generatie is hoog opgeleid en weet dat die opleiding niet voor niets is, er zijn immers veel kansen voor hen om hogerop te komen.  Een goed voorbeeld zijn denk ik onze buurmeiden, zij zijn echt slim hebben een bachelor diploma op zak en hebben alle kansen om het te gaan maken. Ik denk zelfs dat ze ook zonder voorkeursbeleid heel ver kunnen komen. Het is natuurlijk altijd de vraag wanneer het ‘genoeg’ is, de emancipatie: wanneer stop je ermee en laat je mensen weer op eigen kracht de top bereiken?

Dat brengt ons bij de nadelen van dit beleid: er is nu zelfs een heel voorrang systeem gemaakt voor overheid en semi overheid (zoals SANParks) instellingen: de hoogsten op de lijst, dat wil zeggen dat zij voorrang krijgen bij het invullen van vacatures, en loonsverhogingen etc zijn de zwarte vrouwen, dan volgen zwarte mannen, dan gekleurde (inclusief Aziatische) vrouwen, dan mannen, dan blanke vrouwen en onderaan de lijst volgen de blanke mannen. Gevolg bij SANparks is geweest dat er een hele hoop blanke mannen ontslagen zijn van hoge functies, en in plaats van hen zijn er zwarte/gekleurde vrouwen aangenomen. Sommigen van hen doen het geweldig, maar sommigen zitten duidelijk op een plek waarvoor ze niet geschikt zijn, en waar ze niet naar toe hebben kunnen groeien. Een aantal ‘diva’s ‘ is de macht een beetje naar het hoofd gestegen, en zijn nu berucht om de Jennifer Lopez achtige eisen die ze stellen aan hun omgeving. Als ze eenmaal op z’on positie zitten, is het echter natuurlijk weer super lastig om ze daar weg te krijgen. Ondertussen loopt de zaak soms dik in de soep, wat dan weer kwaad bloed kan zetten bij de blanke werknemers die van hun positie verdreven zijn. Ook in Zuid Afrika merken ze nu de crisis, en het is voor een blanke man ontzettend moeilijk om aan werk te komen, wat je kwalificaties ook zijn.

Als buitenstaanders kijken we natuurlijk onze ogen uit, spitsen we onze oren en laten ons als het ware onderdompelen in de cultuur hier. Saai is het zeker niet. En mensen staan er vaak ook erg open voor om over dit soort dingen te praten. Onze buurmeiden komen bijvoorbeeld tegen ons klagen dat ze stage lopen hier, maar zelf hoger opgeleid, slimmer en beter geschikt zijn voor de functies dan hun begeleiders en begeleidsters. Zij zijn er heel duidelijk in dat ze op een plek willen zitten en samen willen werken met mensen die daar zijn vanwege hun kwaliteiten, en niet vanwege hun huidskleur.

Vanaf woensdag 14 augustus gaan we een aantal dagen naar een ander Park in het Garden Route national park cluster, namelijk Knysna.

Grotere kaart weergeven
jobbo
In een gebied genaamd Harkerville vindt daar namelijk dit jaar de Kids in Parks plaats. Kids in parks is gesponsord door de overheid en door de grootste supermarktketen hier, en het is een soort reeks van kampen in de nationale parken in Zuid Afrika, in het hele land dus, maar steeds achter elkaar in een ander park in het land, niet tegelijk. De grote parken komen elk jaar aan de beurt, kleinere parken werken samen in clusters en wisselen af, om dan 5 weken lang elke week 2 schoolklassen 2 dagen en 2 nachten te vermaken in het park. De kinderen zijn rond de 12 jaar oud, en zitten in het laatste jaar van de ‘basisschool’ hier. Het zijn allemaal lokale scholen, uit de achterstandswijken hier, en dus allemaal zwarte en gekleurde arme kindertjes. Omdat  schoolklassen hier meestal minstens 45 leerlingen hebben(!!!) zijn dat dus 90 kinderen per week, en dus zo’n 450-500 kinderen per park. Wij draaien woensdag, donderdag en vrijdag mee met een groep van 48 kinderen uit een van de zwarte wijken van Knysna. Het valt ons meteen op hoe goed opgevoed/ braaf de kinderen zijn. De begeleiders zijn ook erg goed, maar toch vind ik het heel knap als je zo’n grote groep kinderen steeds stil krijgt om je verhaal te doen. De groep wordt wel vaak in 2en gesplitst, maar dan krijgen ze ook echte lessen in en over de natuur, vaak wel zo’n 45 minuten lang. Ze hebben een leuk systeem bedacht met drie teams waarin de kinderen zijn ingedeeld. Als je een slimme vraag stelt of een goed antwoord geeft verdien je punten voor je team (zoals met de huizen in Harry Potter). De kinderen nemen het heel serieus, gaan zelfs liever op 1 been staan voor de groep als straf, liever dan dat er punten af gaan! Ze leren over het Fynbos, een soort landschap wat in de wereld alleen rond de Kaap van Zuid Afrika voorkomt. Het is eigenlijk een soort heide, onze eigen paarse heide komt er voor, maar ook andere soorten heide die wel 4 meter hoog kunnen worden, en protea met prachtige bloemen. Het is een uniek ecosysteem en natuurlijk de trots van dit gebied, al vind ik de inheemse bossen denk ik nog mooier.

De kinderen duidelijk ook blij met al het lekkere eten en de gratis gadgets die ze krijgen, zoals een bidon, oranje pet, tasje en gifgroep tshirt. Als je een groep Nederlandse kinderen oranje petjes zou geven vraag ik me echt af of ze ze op zouden zetten, maar deze kinderen wel hoor!

>Ook rond etenstijd horen we niet 1 keer “lust ik niet”. Een hele dankbare groep kinderen om te begeleiden met andere woorden.. Job vinden ze natuurlijk vet spannend vanwege zijn lengte (en baard?). Ze praten gelukkig een beetje Engels, en Afrikaans lijkt genoeg op Nederlands dat we de meeste lessen wel kunnen volgen, al is de uitspraak van de kinderen weer moeilijker te verstaan.

Veel van de voorbereiding hebben we helaas gemist, en de lessen zijn in het Afrikaans dus we kunnen niet altijd heel veel meer bijdragen dan lunchpakketjes uitdelen en drinken inschenken. Ze zitten nu al in de 4e week van de 5 weken van Kids en Parks, en we komen terecht in een groep die ondertussen als een goed geoliede machine precies weet wat ze allemaal moeten doen en waarin iedereen zijn taak kent. Gelukkig kunnen we wel met een klein groepje een nightwalk doen in het bos, met zaklampjes op je hoofd en een soort speurtocht erbij. Ik ga op pad met een groep bangige giebelende meiden die uiteindelijk dolle pret hebben in het bos, Job krijgt natuurlijk ene paar ‘stoere jongens’ mee. De kinderen hebben duidelijk het hele kamp lang de grootste lol, ookal zit het weer eigenlijk helemaal niet mee en is het een heel aantal momenten erg koud en regenachtig.

Vrijdagochtend brengen we met de grote bus waar de kinderen mee vervoerd worden de hele groep weer terug naar school. De huisjes in de buurt van school zijn gelukkig niet de hele arme houten hutjes, waar we een stuk of drie kinderen uit de bus hebben gelaten (voor mij wel even een brok-in-mn-keel momentje) dus meeste kinderen zullen vast in de kleine stenen door de overheid gebouwde ‘comminity housing’ wonen rond de school. De school zelf ziet er ook niet slecht uit. Maar toch vreemd om je voor te stellen wat voor leven deze kinderen hebben..

We hebben geregeld dat we de rest van vrijdag en het weekend in Harkerville kunnen blijven, maandag kunnen we dan nog even het begin van de volgende groep meemaken, en daarna worden we weer door Elzette opgehaald en terug naar ons eigen huisje gebracht. In de tussentijd kunnen we mooi een nieuw gebied verkennen! Zaterdag doen we een wandeling waarbij we eerst door een bos afdalen naar een kloof, dan langs een riviertje lopen tot de kust, zo’n 3 uur langs de kust klauteren, en dan weer omhoog klimmen door een heel tok fynbos gebied. Prachtig! De mooiste wandeling tot nu toe denk ik, zo’n 20 kilometer met heel veel klimmen en kleuteren maar echt top. Het weer is niet warm, wel droog, dus dat is voor zo’n tocht juist prima, en het waait heel erg hard, waardoor de zee een geweldig schouwspel is!

Maandag weer terug in Stormsriver voelt echt als thuiskomen: we zijn zo blij met ons eigen huisje! Zelfs de septictank die kennelijk verstopt zit waardoor hij overstroomd en we een soort rioolrivier in de tuin hebben, compleet met drollen etc. mag de pret niet drukken. Nou goed, een beetje dan. Job gaat er meteen achteraan om het gefixt te krijgen, dat lijkt te lukken maar de dag erna is het weer mis. Nu ik dit typ is het gelukkig helemaal gefixt, dus het riool verhaal heeft wel een happy end, maar misschien wat later dan we graag gehad hadden.  achja, Afrika!

Dat weekend hebben we een braai bij ons thuis, als een soort van housewarming party. We doen het maar in de voortuin omdat de achtertuin een open riool is, maar dat doet niets af aan de goede sfeer!  We hadden zo’n 8 mensen uitgenodigd, maar met een open uitnodiging, dus er komen zo’n 25 man opdagen. We wisten niet dat we zo veel buren hadden ;-) Het is super gezellig, muziek, eten, dansen, drinken.. Als is de drank wel wat eerder op door de grote opkomst, maar ach op is op. iedereen heeft het heel erg naar zijn zin gehad volgens mij, wij in ieder geval wel!
bus vol kids

20 augustus 2013

Poepbruin water

1187014_10151861098208453_1435486218_nJa begint hier nu wel een beetje te settelen, maar blijft wel onduidelijk, mja dat is afrika en dat vind ik ook wel fijn want zo kan ik wat meer mijn eigen tijd indelen. Ben nu bezig met het opzetten van een speurtocht door de bossen tijdens de SANParks week en alles aan het regelen om samen met een groep lokale mensen bomen te gaan planten en zorgen dat ze deze ook onderhouden etc.. Daarnaast zitten we dit weekend met een open riool in de achertuin, riool is weer verstopt en ik heb maar gewoon een greppel naar het bos gegraven om alle overstromende drek een beetje af te voeren!

Het water dat uit de kraan komt is bruin, heeft niks met ons riool te maken maar met de tanine in het grondwater, het zelfde spul dat thee zijn kleur geeft. Het is gewoon gezond, maar ziet er wel vreemd uit… zeker als je een bad neemt gevuld met schoon maar toch al poepbruin water! Viva Afrika! Vanavond een braai met de buren, super gezellige mensen die met 3 families in een huisje wonen dat even groot is als het huisje van mij en frouwke! Condooms zijn hier niet in de mode, dus de meeste meisjes die ik hier ken hebben ergens anders in Afrika al een kind, en een verloofde, maar hier dan ook een vriendje, maar dat is hier schijnbaar heel normaal.. rare jongens die Afrikanen!