jan 06

Laatste weken storms river en bezoek Frouwkes ouders

door in Reisverslag Job & Frouwke

In Capetown merken we eigenlijk niet eens zoveel van het overlijden van Mandela op straat. Er zijn wel een paar plekken waar kransen liggen en waar je een berichtje kunt achterlaten, maar echt druk is het niet. Op het nieuws en in de kranten gaat het nergens anders over, natuurlijk, maar wij zien vooral berusting op straat en opluchting dat hij na al die maanden op sterven na dood zijn nu eindelijk rust heeft. Onze geplande maar niet gereserveerde trip naar Robbeneiland kan niet doorgaan, want dat is nu natuurlijk in een klap helemaal volgeboekt. We vermaken ons met rondlopen in de super luxe mall bij de Victoria wharfen de pittoreske bo-kaap met zn gekleurde huisjes, en met heerlijke sushi eten! De tweede keer Capetown geeft ons al echt een beetje een ‘thuis’ gevoel: echt een heerlijke stad dit! Voor ons veel onspannender (Europeser?) dan andere steden hier, en zwart/wit/coloured/gay/straight lekker allemaal door elkaar.

Terug naar Stroms River gaan we in een volgepakte grey hound, die de hele nacht door rijdt en ons om half 4 ‘s ochtends afzet. Het is dan net licht aan het worden, dus we lopen gewoon lekker een uur door het bos naar huis. Later horen we dat we ook gewoon de lokale politie hadden kunnen bellen; die komen je dan ophalen bij de halte en brengen je naar huis. Luxe voor ons, maar ze hebben eigenlijk ook haast niets te doen hier ‘s nachts en t schijnt hier heel normaal te zijn.
Thuis kijken we met de hele buurt naar de toespraken over, en later naar de uitvaart van Mandela (die ze hier steeds al Madiba noemden, naar zijn stam, wat nu geloof ik in de rest van de wereld ook gedaan wordt). Ook nu overheerst dankbaarheid het verdriet, chaos die we eigenlijk verwacht hadden blijft uit; het leven ligt niet stil of zo. De grote klap is eigenlijk een half jaar geleden al gevallen hier, toen hij opeens zo ziek werd, nu zijn mensen vooral blij dat zn lijden eindelijk voorbij is.
Verder is het een tijd van afscheid nemen; nog een keer een voetbal toernooi met Job als keeper, wat weer glorieus gewonnen wordt, maar waar de beloofde cup weer uitblijft. Nog een keer een braai met de hele buurt, een braai, met Elzette onze begeleidster, nog even heel hard werken om  boeken te maken voor de begeleiders en de kinderen voor de komende kids in parks waar we zelf niet meer bij gaan zijn. Wat is dat halve jaar snel gegaan! Vreemd hoor.. En ook wel wat verdrietig; we zijn nu zo ingeburgerd hier en hebben zoveel leuke mensen ontmoet waarmee de vriendschap steeds hechter wordt, het weer is nu over het algemeen echt heerlijk, het kalme rustige ‘makkelijke’ leven hier werkt best verslavend en de komende kinds in parks was echt nog een leuk ding geweest om te kunnen doen als vrijwilligers. We kijken ook echt uit om in Nederland iedereen weer te zien en daar weer nieuwe dingen te gaan doen en beleven, maar het voelt toch een beetje als op het hoogtepunt weggaan, wat natuurlijk ook wel voordelen heeft…
Gelukkig komen Jan en Jesse op bezoek de laatste weken hier, voordat job en ik samen nog op pad gaan voor we terug vliegen. Dat zorgt voor veel afleiding en veel gezelligheid. We vieren mijn verjaardag en kerst deels in Addo elephant park, zo’n 400 km naar het oosten. Behalve grote kuddes olifanten die we in grote getalen bij de waterpoelen zien badderen (soms meer dan 150 olifanten bijeen poeltje) zien we ook zebra’s, buffels, kudu, hartebeesten, heel veel wrattenzwijnen, mestkevers die grote ballen stront over de weg rollen, een prachtige weinig geziene ‘rooikat’ (caracal) en twee prachtige mannetjes leeuwen, vlak naast de weg. Aan hun wonden en hun gedrag te zien hebben ze net geknokt en liggen ze nu wat na te hijgen, zonder zich ook maar iets van de stoet auto’s om hun heen aan te trekken. Het landschap is niet zo mooi als in mapungubwe, en de eerste dag is de lucht wat grijsen regent het regelmatig, maar kwa wildlife worden we echt verwend. Wel vreemd om geen impala’s te zien hier! Ze komen hier niet voor, net als giraffen trouwens; de lage bosjes hier zijn niet geschikt voor dat soort lange nekken.
We slapen buiten het park op een prachtige citrus boerderij waar we heerlijk kunnen braaien, en met kerst zelf eten we een kerst lunch in het restaurant van het park.
Daarna rijden we terug naar storms river, nog in de middag zodat we de drommen dronken automobilisten die later op de dag na de kerst festiviteiten de weg op schijnen te gaan gelukkig missen. De paar dagen daarna laten we Jan en Jesse op t gemakje de mooiste plekjes van Tsitsikamme zien; storms river mouth, goesa trail, de big tree, Natures valley. Bij die laatste isJob er niet bij, omdat hij met onze vriend en buurman Storm de Storms River Peak aan het beklimmen is, iets wat al heel lang op het to-do lijstje stond.  In de hitte, want het is een erg warme dag. Met net te weinig water, maar gelukkig kan het bovenste laagje van modderige poeltjes ook gedronken worden en komen ze heelhuids terug. Ook uitgebreid braaien en kennis maken met de buren, vooral de kinderen, staat op het programma. Voortdurend hebben we 4 kinders over de vloer, die op hun allerschattigst proberen je wijnglas leeg te drinken, en dan weer over de tafel uitspugen natuurlijk, het is een gezellig gedoetje. Vlakvoorwe weggaan delen we natuurlijk wat kadootjes uit: een koffiepotje voor de buurvrouw die ons altijd vers gebakken broodjes bracht en die zo van echte koffie houdt, een prentenboek kerstmuts en andere frutsels die we verzameld hebben voor de kids, en al het eten dat over is verdelen we over onze buren. Kadootjes geven is leuk! Afscheid nemen niet, maar dan is het toch echt zo ver, en rijden we (voor altijd?) weg uit storms river.
Weg uit de Garden route, de bergen over naar het drogere gebied daarachter.  Wonder boven wonder passen we alle vier met koffers in de auto, maar de koffers zetten we wel vast af in ons guesthouse in willowmore (met prachtige kamers,heerlijk eten en een oud landhuis vol oude snuisterijen en foto’s uit de tijd van de boeren republieken, super koloniaal en dus eigenlijk super fout, maar toch ook wel cool) voordat we de onverharde baviaanskloof inrijden. Een prachtige tocht; eerst al over de outeniqua bergen naar Willowmore in de klein Karoo, dan door de rotsen van de baviaanskloof, allemaal lekker over onverharde wegen natuurlijk. De volgende ochtend droppen we dezelfde grote lading koffers in een backpackers in Oudtshoorn, en rijden we een rondje via de Meiringen kloof en een heerlijke lunch inPrins Albert uiteindelijk over  de swartbergpas. Job en ik waren er al geweest, maar het landschap is echt prachtig, en met Jan als geologische interpretator erbij weer een hele andere ervaring!

Reacties zijn gesloten.